လက္တစ္စံု မ်က္၀န္းတစ္စံုမွသည္ ဆရာႀကီးေမာင္လင္းယုန္ (ရွမ္းျပည္) သို႔ အမွတ္တရ - အနီမိႈင္း (ေကတု)

ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္ေရာက္ၿပီး မေရာက္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ တကၠသုိလ္ေျမကုိ ခဏသြားခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ လွည္းတန္းက အ၀ုိင္းႀကီးနားက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ခဏထုိင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ အမွတ္မထင္ ၅(ည)နဲ႔ ေထာင္ထဲမွာ အတူေနခဲ့တဲ့စာေတြကဗ်ာေတြေရးဖုိ႔ အဂၤလိပ္စာသင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးေမာင္လင္းယုန္ (ရွမ္းျပည္)နဲ႔ဆုံလုိ႔ အားရ၀မ္းသာ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဆရာႀကီးနဲ႔လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေထာင္ထဲမွာေနတုန္းကအေၾကာင္းေတြ သက္ေဇာ္(ေဇာ္သက္ေထြး)တုိ႔အေၾကာင္း၊  ညီညီလိႈင္ (ေတာ္ကီလိႈင္) အေၾကာင္း၊ က်ီးကန္း(မင္းလြင္)အေၾကာင္း၊ အခုဆရာႀကီးက က်ဴရွင္ျပေနတယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာႀကီးသင္ေနတဲ့ တပည့္ေတြထဲမွာ အင္မတန္လွပတဲ့ လက္ေလးတစ္စုံပုိင္ရွင္ တပည့္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ ဆရာႀကီးသတိထားမိတာက စာေတြစစ္ဖုိ႔၊ စာအုပ္ေတြ လာထပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ကေလးက သြယ္သြယ္ျဖဴျဖဴနဲ႔ လက္ကေလးတစ္စုံကုိ သတိထားမိခဲ့တယ္။ လက္ကေလးတစ္စုံက အင္မတန္လွတဲ့ လက္ကေလးပုိင္ရွင္ေပါ့။ ဆရာႀကီးေပၚလည္း ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာသလုိ ဆက္ဆံေရးေျပျပစ္တဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ဦး ျဖစ္သလုိ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာနဲ႔ စကားေျပာတတ္သလုိ စာေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ဦး။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ၾကားမွာ အင္မတန္မွလွပတဲ့ လက္ကေလးပုိင္ရွင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆရာႀကီးက သတိထားမိခဲ့တယ္။ ရက္မွလ၊ လမွႏွစ္ရာသီေတြ အလီလီေျပာင္းခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီေက်ာင္းသူလည္း ဘြဲ႕ရၿပီး မေတြ႕တာငါးႏွစ္ေလာက္ အၾကာမွာ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုအနီးက အျဖတ္မွာ ဆရာလုိ႔လွမ္းေခၚတဲ့အတြက္ လွည့္အၾကည့္မွာ အုတ္သယ္ေနတဲ့ ကေလးမတစ္ဦးမ်က္ႏွာက ရႊင္ရႊင္လန္းလန္းနဲ႔ လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ ဆရာ ကၽြန္မကုိ မွတ္မိလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီၾကမွ သိပ္လွတဲ့လက္တစ္စုံပုိင္တဲ့ ေက်ာင္းသူမွန္းသိခဲ့တယ္။ ဆရာ ကၽြန္မ ဒီမွာပန္းရံလုပ္ေနတာေလ။ မ်က္ႏွာေလးက ရႊင္လန္းေနေပမယ့္ လက္ေလးေတြကေတာ့ အလုပ္ပင္ပန္းၿပီး ေနေလာင္ထားတဲ့အတြက္ လက္ကေလးေတြ ညိဳမဲေနတယ္။  အရင္လုိ မလွပေတာ့ဘူး။ ဆရာကၽြန္မ အုတ္သယ္ရအုံးမယ္ဆုိၿပီး အုတ္ဆက္သယ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ မ်က္၀န္းေလးက ေတာက္ၿပီး တက္ႂကြေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ေလးႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်ဴရွင္ကအျပန္မွာ ဆရာဆုိၿပီး ေခၚသံၾကားလုိ႔ လွည့္အၾကည့္မွာ ဆရာကၽြန္မကုိ မွတ္မိလားတဲ့။ လွပတဲ့လက္တစ္စုံပုိုင္ရွင္ပါလား။ အ၀တ္အစားက ေခတ္ဆန္ဆန္နဲ႔ အသားေလးေတြကျဖဴၿပီး လက္ကေလးေတြက ျဖဴစြတ္ၿပီး ျပန္လွပေနၿပီေလ။ ဒါေပမဲ့ မ်က္ႏွာေလးက ညိႇိဳးငယ္ေနတယ္။ ဆရာ ကၽြန္မအလုပ္ရေနၿပီေလ။ ဒီေကတီဗီမွာ ကၽြန္မအလုပ္လုပ္ေနတယ္။ အလုပ္ေတာ့ မပင္ပန္းပါဘူး ဆရာရယ္ ၀င္ေငြလည္းေကာင္းပါတယ္။ မ်က္ႏွာညႇိဳးညႇိဳးေလးနဲ႔ ေျပာရွာတယ္။ ညႇိဳးငယ္တဲ့ မ်က္၀န္းလွပတဲ့ လက္ကေလးနဲ႔။ ဆရာအလုပ္ရွိလုိ႔ သြားလုိက္အုံးမယ္တဲ့။ ကၽြန္မ အလုပ္၀င္ရအုံးမယ္ဆရာ။ ဆရာႀကီးက စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ လက္ကေလးတစ္စုံအေၾကာင္းကုိ ေျပာျပတယ္။

ဒါနဲ႔ဆရာကုိလည္း မ်က္၀န္းတစ္စုံအေၾကာင္း ေျပာျပရအုံးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႀကဳံခဲ့ရပုံေလး ေျပာျပခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္(၅ည)နဲ႔ ေထာင္ထဲကထြက္ေတာ့ လွည္းတန္းကုိ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ၁၉၈၂ ခုႏွစ္ေလာက္ကေပါ့။ ၾကက္ရွာစြန္းေလးမွာ ရဲစခန္းရွိတယ္။ အေဆာက္အဦးေတြကလည္း ႏွစ္ထပ္အျမင့္ဆုံးပဲ။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ၾကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကြာေနၿပီ။ အထပ္ျမင့္ အေဆာက္အဦးေတြနဲ႔ လမ္းမက်ယ္ႀကီးေတြ။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲကလုိ၊ ေဟာင္ေကာင္ဇာတ္လမ္းထဲကလုိ အေဆာက္အဦးေတြ သိပ္လွေနတယ္။ အဲဒီမွာ စုံတြဲေလးေတြ လက္ေလးေတြတြဲ၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယက္ ပုခုံးေပၚ တစ္ေယာက္မီနဲ႔ အရာရွိႀကီးေတြကလည္း တုိက္ပုံေတြ၊ ကားအေကာင္းစားႀကီးေတြ စီးရင္းျဖတ္ သြားျဖတ္လာလုပ္ေနတယ္။ ဖ်တ္လတ္သြက္လက္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကလည္း ေစ်း၀ယ္ထြက္ေနၾကတယ္။ ေနညိဳညိဳတိမ္ေတာက္ခ်ိန္ အက်ဥ္းတန္လွခ်ိန္လုိ႔ ေျပာရမလား အင္မတန္လွပေနတယ္။ ႀကီးမားတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာတုိးတက္မႈေတြက တအားတုိးတက္ေနတယ္။ အရာရာဟာ လွပေနတယ္။ ဒါနဲ႔ အမွတ္မထင္ မီးပြိဳင့္ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ မီးနီေတာ့ ကူးလုိ႔မရ။ မီးစိမ္းေတာ့လည္း တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔ ျဖတ္မကူးရဲဘူး။ ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း လက္ဖက္ရည္ဖုိးရွင္းၿပီး လမ္းျဖတ္ကူးခဲ့တယ္။ မီးစိမ္းေတာ့ အဖြားအုိရဲ႕ လက္ကုိဆြဲၿပီး လမ္းျဖတ္ကူးေပးလုိက္ေတာ့ ဒီဘက္လမ္းလည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ၿပဳံးျပတယ္။ သားရယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ငါ့သားႀကီး က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစဆုိၿပီး မ်က္ရည္ေတြ၀ဲေနတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြက တစပ္စပ္တုန္ေနရွာတယ္။ သားရယ္ အဘြားဒီလမ္းကူးဖုိ႔ ေစာင့္ေနတာ တစ္နာရီေက်ာ္ၿပီး သူ႕လြယ္အိတ္ထဲကေန ငါးဆယ္တန္ႏွစ္ရြက္ဆြဲထုပ္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဖုိးတဲ့ ထုတ္ေပးတယ္။ ေနပါေစ အဘြားရယ္။ သူ႕လြယ္အိတ္ထဲမွာ ခြက္ေလးတစ္လုံးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီမ်က္၀န္းေလးကုိ အခုခ်ိန္ထိ မေမ့ပါဘူး။ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေတြ တုိးတက္ေနေပမယ့္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာမွာေတာ့ သူေတာင္းစားအဘြားအိုတစ္ေယာက္ကုိ လက္ဆြဲၿပီး လမ္းျဖတ္ကူးရမွာကုိ သိကၡာက်မွာ စိုးလုိ႔လား ဂုဏ္ငယ္မွာေၾကာက္လုိ႔လား ဆရာႀကီးကုိ အဲဒီမ်က္၀န္းေလးတစ္စုံအေၾကာင္းကုိ ေျပာျပၿပီး လမ္းခြဲခဲ့ၾကတယ္။ အခုေတာ့ ဆရာႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အၿပီးအပုိင္ခြဲသြားပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ထြက္ခြာသြားသလုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ထြက္ခြာသြားရမွာ မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ။
အနီမိႈင္း (ေကတု)

 

Category: 

Share